Mumiye: właściwości i metody leczenia

Słowo „mumia” jest teraz słyszalne. Zaczęliśmy pisać o tym remedium jako cudownym balsamie, począwszy od lat 60. ubiegłego wieku. Do dziś naukowcy kontynuują badania tego narzędzia, odkrywając wszystkie jego nowe właściwości lecznicze. Tak więc, mumia: właściwości i metody leczenia – temat rozmowy na dziś.

 

 

O tej substancji w dużym słowniku języka rosyjskiego pod redakcją SA Kuzniecow można przeczytać: „Mumiye to biologicznie czynna, podobna do smoły substancja naturalnego pochodzenia, wynikająca z rozpadlin skał stosowanych w medycynie ludowej”. Czym jest mumia i skąd pochodzi ta lecznicza substancja „wypływająca ze szczelin skał”?

Mumia jest gorzkim smakiem ciemnobrązowej lub czarnej substancji stałej o błyszczącej powierzchni. Mumia ma specyficzny, żywiczny zapach, zmiękcza ciepło rąk, rozpuszcza się w wodzie. Trzeba powiedzieć, że pierwsze opisy mumii zawarte są w pismach Arystotelesa i od tego czasu pojawiły się liczne hipotezy o jego pochodzeniu. Pojawienie się mumii (czasami nazywane „woskiem górskim”, „potem skalnym”, „klejem kamiennym”), niektórzy naukowcy związani z procesami zachodzącymi w trzewiach ziemi. Jednak po latach obserwacji i badań naukowcy doszli do wniosku, że mumia nie jest górską substancją balsamiczną związaną z tworzeniem się skał. Mumiye to substancja organiczna, która jest produktem roślin przetwórczych roślinożerców. Skład mumii obejmuje dużą liczbę substancji organicznych i nieorganicznych: kwasów hipurowych i benzoesowych, aminokwasów, żywic i wosków, gum, resztek roślinnych, szerokiej gamy pierwiastków śladowych – do 50 składników leczniczych wybranych przez samą naturę, obecnych w mumiyo.

Analizy wykazały, że odchody gryzoni żyjących w górach, pod względem składu chemicznego, praktycznie nie różnią się od mumii. Doprowadziło to do idei pozyskania mumii w sztuczny sposób. Następnie naukowcy przeprowadzili eksperyment laboratoryjny, w którym uczestniczyły srebrne norniki wysokościowe. Zostały one podane jako pasza dla roślin, które były widoczne w miejscach mumii edukacyjnych. Produkty norników norników gotowano, filtrowano, odparowywano i otrzymano ciemną, błyszczącą substancję przypominającą mumię, ale różniła się ona od naturalnego właściwościami fizycznymi, chemicznymi i farmakologicznymi.

Tak jak w naturalnej, jak iw laboratoryjnej mumii leży ogromna moc uzdrawiająca, uzyskana z szerokiej gamy ziół górskich. Ale naturalna mumia jest oczywiście bardziej zdrowa. Faktem jest, że wysoko w górach rozrzedzone powietrze o niskiej zawartości tlenu, ostre zmiany temperatury, wysoka aktywność słoneczna i gleby o niskiej wilgotności zmniejszają aktywność mikroorganizmów, które zapewniają rozkład pozostałości organicznych. Jednocześnie powstają warunki, w których biomasy pochodzenia zwierzęcego i roślinnego nie zapadają się w czasie, ale są zmumifikowane, tworząc naturalną mumię.

Z HISTORII

Wykorzystanie mumii w medycynie ludowej ma ponad 2 tysiące lat. Uzdrawiająca moc mumii zrodziła legendy, a jej dobroczynne działanie zafascynowało lekarzy, historyków i poetów z przeszłości. „Tylko mumia może uratować przed śmiercią” – taki jest dźwięk starożytnego wschodniego przysłowia. Tak wielka była wiara ludzi w uzdrawiające właściwości tej substancji! Wśród ludów Wschodu, w szczególności Uzbeków, słowo „asil” dodaje się do nazwy mumii, co oznacza najlepszy, prawdziwy. Zwrot mumia asil stała się teraz najczęstszą nazwą tego leku.

W starożytności medycy orientalni (począwszy od Avicenny) znali metody leczenia bólu głowy przy pomocy mumii, leczono je padaczką, paraliżem nerwu twarzowego, paraliżem części ciała. W celu leczenia pacjentowi podano mumię zmieszaną z sokiem lub wywar z majeranku. Mumiye zostało zmieszane z niesłodowanym tłuszczem wieprzowym i kapało do ucha z powodu głuchoty. Mieszanka mumii z kamforą i sokiem z majeranku została pochowana w nosie – pomogło to w krwawieniu z nosa i innych chorobach nosa. Mumie były stosowane w leczeniu astmy oskrzelowej, gruźlicy, zapalenia migdałków, przewlekłych chorób przewodu pokarmowego i dróg oddechowych, układu moczowo-płciowego i chorób skóry, mieszania go z krowią lub olejem kokosowym, smalcem, lukrecją i innymi składnikami na bazie roślinnej i zwierzęcej.

Jednak największy efekt mumii zaobserwowano w leczeniu złamań kości i różnych innych urazów pourazowych. Tak więc, Avicenna w kanonie nauk medycznych napisał: „Wosk górski w postaci picia i pocierania jest cudownym lekarstwem na ból w przypadku zwichnięcia, złamania, upadku i uderzenia”. Dziś potwierdzono naukowo, że kiedy mumia jest wystawiona na działanie organizmu, metabolizm mineralny ulega nasileniu, w wyniku czego przyspiesza się gojenie złamań kości – kość jest tworzona 8-17 dni wcześniej niż zwykle. Ponadto, mumia ma działanie bakteriobójcze i bakteriostatyczne, zwiększa odporność, a także ma działanie moczopędne i przeczyszczające

DAWKOWANIE I METODY LECZENIA

Dawkowanie mumii zależy od wagi osoby. Na przykład, o wadze do 70 kg, możesz wziąć mumię 0,2 g na pusty żołądek rano, rozpuszczając go wcześniej w pół szklanki wody, w mleku, ogórku lub soku z winogron. Weź mumie przez 3 tygodnie, a następnie po 10-dniowej przerwie, leczenie można powtórzyć. Jest skuteczny w przypadku załamań nerwowych, zwiększonego zmęczenia, jako silny ogólny środek wzmacniający.

Przy masie od 70 do 80 kg, pojedyncza dawka mumii wynosi 0,3 g, od 80 do 90 kg – 0,4 g, po 90 kg – 0,5 g. Dzieci poniżej 1 roku otrzymują 0,01 do 0,02 grama na dawkę, a dzieciom w wieku od 1 roku do 9 lat – 0,05 g.

• W przypadku złamań kości zaleca się przyjmowanie mumii dwa razy dziennie, 0,5 g na 50 ml ciepłej przegotowanej wody przez 25-30 dni. Jeśli to konieczne, po tygodniowej przerwie możesz kontynuować przyjmowanie mumii nawet przez 2 tygodnie.

• W przypadku alergii dzieci otrzymują mumię, rozcieńczając 1 g leku w litrze ciepłej wody. Raz rano, dzieci od 1 roku do 3 lat powinny wziąć 1/4 szklanki tego roztworu, dzieci 4-7 lat – 1/2 szklanki, a dzieci 8 lat i starszych – 3/4 szklanki. W przypadku wyraźnej alergii roztwór mumii można ponownie przyjąć po południu, ale w tym samym czasie poranna porcja jest o połowę mniejsza.

• Z astmą oskrzelową weź 0,2-0,3 g mumii zmieszanej z mlekiem lub masłem i miodem. Przyjmuj poranki na pusty żołądek i wieczorami przed pójściem spać.

• W przypadku kamieni nerkowych 1 gram matki rozpuszcza się w litrze przegotowanej wody. 3 razy dziennie na łyżkę stołowa przed jedzeniem. Kurs trwa 10 dni z 5-dniową przerwą. Powinieneś wydać 3-4 z tego kursu. Po 1,5-2 miesiącach leczenie można w razie potrzeby powtórzyć.

• Kiedy hemoroidy powinny być przyjmowane 2 razy dziennie (rano i wieczorem przed pójściem do łóżka) 0,2 g mumii z 50 ml przegotowanej wody przez 25 dni. Również raz dziennie smaruj odbyt na głębokości 1 cm mieszanką mumii z miodem (kawałek mumii wielkości główki zapałki rozpuść w łyżeczce miodu).

• W przypadku zaparć, weź 0,2 g mumii na pusty żołądek, a następnie rozpuszcz go w 100 ml przegotowanej wody w temperaturze pokojowej.

• W leczeniu przewlekłego zapalenia jelita grubego weź 0,15 g mumii na 50 ml przegotowanej wody przed snem. Po 10 dniach zrób sobie 10-dniową przerwę. Powtórz 3-4 kursy.

• Podczas leczenia zakrzepowego zapalenia żył, weź 0,3 g mumii zmieszanej z mlekiem lub miodem w stosunku 1:20 dwa razy dziennie. Lepiej jest to przyjąć: rano 30 minut przed posiłkiem i wieczorem 30-40 minut przed snem. Leczenie zwykle trwa 25-30 dni. Jeśli to konieczne, leczenie można powtórzyć po 5-7 dniach.

• W chorobie nadciśnieniowej zaleca się przyjmowanie 0,15 grama mumii, rozpuszczonej w 0,5 szklanki ciepłej przegotowanej wody, raz dziennie. Odbiór odbywa się 30-40 minut przed snem przez 2 tygodnie. Wskazane jest organizowanie co najmniej trzech takich kursów rocznie.

• W leczeniu niepłodności u kobiet i mężczyzn warto spróbować 0,2-0,3 g mumii i mieszaniny soku z marchwi (200 ml), soku z rokitnika (100 ml) lub borówek (100 ml). Przyjmuj rano na pusty żołądek lub 2 razy – rano i wieczorem przed pójściem do łóżka. Leczenie trwa 25-28 dni.

PRZEPISY DOTYCZĄCE ZASTOSOWANIA NA ZEWNĄTRZ

Mumiye to uniwersalny produkt. Może być stosowany nie tylko do wytwarzania roztworów i podawania doustnego, ale także do użytku zewnętrznego. Jest to możliwe dzięki właściwościom mumii, które opisano poniżej.

• W przypadku ostrego zapalenia pęcherza moczowego 1 g mumii należy umieścić w szklance ciepłej przegotowanej wody i odczekać do całkowitego rozpuszczenia. Użyj ciepłego roztworu do strzykawki. Zwykle ból i ból ustają po 10-15 minutach.

• W takich zapalnych chorobach kobiecych jak zapalenie szyjki macicy, zapalenie pochwy, przed cyklem miesiączkowym, a następnie w roztworze mumii tampon zwilżony 4% (4 g mumii na 100 ml przegotowanej wody) wstrzykuje się do pochwy. Leczenie zwykle trwa 2-3 tygodnie, w razie potrzeby można je powtórzyć po 5-7 dniach. Podczas leczenia należy powstrzymać się od stosunku seksualnego.

• W początkowej fazie zapalenia ozębnej zaleca się płukanie jamy ustnej 2% roztworem mumii (2 g mumii na 100 ml przegotowanej wody w temperaturze pokojowej) przez 2-3 tygodnie 3-4 razy dziennie. Wraz z tym, po każdym płukaniu, musisz wziąć jeden łyk roztworu w środku.

• W przypadku bólu zęba, pokrój mumie ciepłymi dłońmi, spłaszcz i umieść płytkę na chorego zęba, stopniowo rozpuść płytkę, powoli. Powtórz tę procedurę 2-3 razy dziennie.

• W przypadku skaleczeń i małych ran, potraktuj ranę nadtlenkiem wodoru i przymocuj kawałek odsłoniętej mumii. Początkowo spowoduje to silny ból i pieczenie, ale po 10 minutach ból minie, a po 12 godzinach wszystkie rany i rany zostaną całkowicie dokręcone. Bez zostawiania śladu i nie powodującego ukłucia.

• W przypadku pęknięć między palcami, rozerwij nogi, ostrożnie osusz je i umieść kawałek mumii między palcami, a następnie załóż skarpetki. Rób to co drugi dzień, aż pęknięcia znikną.

 

Żródło: elbout.com