Valeriana officinalis

Valeriana officinalis –  to gatunek byliny znanej jako kozłek lekarski. Roślina popularnie nazywana jest również walerianą, biedrzanem czy też kocią trawą. To wieloletnia roślina z rodziny walerian. Kłącze krótkie, pionowe, grube, wewnątrz puste z licznymi korzeniami. Trzon wyprostowany, prosty lub u góry rozgałęzienia, cylindryczny, pusty, rowkowany, do 200 cm. Kozłek lekarski zakwita w drugim roku uprawy.

 

 

Liście są pierzaste, przeciwne, z 5-11 parami ulotek, całe lub o dużych zębach. Dolne liście są  ogonkowe, średnio-krótkie, górne siedzące. Kwiaty są zbierane w wiechy i są jak baldachokształtne kwiatostany szczytowe lub kątowe, małe, pachnące, białe lub różowe. Kwitnie od połowy maja do sierpnia.

Spotykany w Europie, na Syberii i na Kaukazie. Rośnie w wilgotnych miejscach rozlewisk rzek, na wilgotnych łąkach, bagnach.

Kłącza stosuje się razem z korzeniami o długości 2-4 cm i grubości 1-3 cm dwuletniej rośliny, zebranej jesienią, gdy łodygi więdną i brązowieją (wrzesień, druga połowa sierpnia). Wysuszony korzeń ma charakterystyczny silny zapach, smak jest ostry, słodkawy – gorzki.

Skład chemiczny

W kłącza i korzeni znaleziono olejku (0,5-2%). Głównym składnikiem olejku eterycznego jest ester z Kwasem izowalerianowy i szereg innych terpenów; glikozydy, ślady alkaloidów. Amorficzne alkaloidy występują również w kłączach – kapucynie, walerynie i innych, glikozydach-walidach; substancje garbnikowe, żywiczne, białkowe, saponiny, cukry, kwasy organiczne, pineny, skrobia.

Działanie i zastosowanie

Substancje czynne zawarte w Valeriana officinalis mają działanie regulujące na układ nerwowy, układ nerwowy serca, rozszerzają naczynia wieńcowe, działają hipotensyjnie i spazmolitycznie, nieznacznie wzmacniają funkcje motoryczne jelit. Przypisać go można jako środek uspokajający na bezsenność, stany podniecenia nerwowego, z nerwicą, chorobami układu sercowo-naczyniowego, w obecności skurczów naczyń wieńcowych i tachykardii. Ma korzystny wpływ w leczeniu chorób tarczycy: pacjenci są zwolnieni z bolesnych kołatań serca i zwiększonej drażliwości nerwowej.

Preparaty Valeriana officinalis są również wskazane w leczeniu epilepsji, astmy, niewydolności wieńcowej z zespołami bólowymi, migreną, zaparciami spastycznymi. Valeriana officinalis jest częścią kropli Zelenine, Valokordin, Cardiovalen i innych złożonych leków.

W krajowej medycynie ludowej stosuje się ją w postaci naparów, wywarów, ekstraktów i proszków przeciw histerii, migreny, bólu serca, wad serca, pląsawicy, padaczki, wyczerpania nerwowego. Napar Valeriana officinalis jest pokazany w okresie menopauzy, kiedy pływy; po cierpieniu długotrwałych chorób jako apetyt i tonik. Dzieci – z bólem brzucha, wymiotami i skurczami (2-3 krople nalewki) oraz w postaci lewatyw. W przypadku epilepsji dzieci kąpią się co drugi dzień w wywarze. Kłącze i korzenie są używane do robienia gorzkich nalewek.

    Używamy korzenia Valeriana officinalis na nerwobóle, migrenę, bezsenność i uderzenia krwi w głowę, szczególnie u kobiet w okresie menopauzy. 5 g pokruszonego korzenia parzy się 250 ml wrzącej wody, gotuje się przez co najmniej 2 godziny i stosuje 100 ml rano i wieczorem przed snem. W przypadku tachykardii dobrze jest ją ugotować w równych częściach z kwiatami konwalii. Zrób sporadycznie.

 

opracowanie: jeremiasz o.

Żródło: www.fitoterapij.com