Wilżyna bezbronna

Wilżyna bezbronna (Ononis arvensis, popularne nazwy: mikstura bojara, głowa bydła, korzeń bydła, komórka jajowa, wilk, szelest, oracz) to wieloletnie zioło z długim pionowym, lekko rozgałęzionym kłączem rodziny motylkowatych.

 

 

 

 

Wysokie (do metra), prosta łodyga na wilżynie jest rozgałęziona. Bliżej korzenia może nawet być drzewiaste z małymi kolcami lub bez nich. Liście – koniczyny rosną naprzemiennie i mają kształt owalny lub podłużny. Kwiaty – biały lub bladoróżowy kwitną w połowie lata. Znajdują się one w kątach liści na krótkich szypułkach. Owoce – strąki z fasolkami dojrzewają późnym latem – wczesną jesienią. Same nasiona są okrągłe, gładkie z małymi guzkami, w kolorze brązowym.

Występuje w strefie stepowej i leśnej kontynentu europy i euroazjatyckiego. Rośnie na łąkach, w zaroślach, stepach, wzdłuż rzek, na leśnych polanach i na poboczach dróg. Wilżyna preferuje żyzne i dobrze nawilżone gleby.

Do celów leczniczych stosuje się korzenie wilżyny bezbronnej.

Skład chemiczny

W korzeniach znajdują się żywice, śluz, garbniki, olejki eteryczne, glikozydy (ononid, ononina), saponiny, flawonoidy, kwas cytrynowy, skrobia, białka, cała gama minerałów (potas, wapń, żelazo, magnez, miedź, cynk, siarka itp. .).

Działanie i zastosowanie

W medycynie naukowej roślina jest używana (w postaci wywarów, nalewek alkoholowych i proszku z korzeni stewarda) jako środek przeczyszczający, moczopędny, hemostatyczny i żółciopędny na choroby takie jak hemoroidy, zaparcia, obrzęki, reumatyzm, dna moczanowa.

W medycynie ludowej wilżyna była od dawna używana. W Imperium Rzymskim Ononis arvensis był używany jako środek moczopędny w obrzękach, kamieniach nerkowych i pęcherzu moczowym, jak również w reumatyzmie dny i stawu.

W rosyjskiej medycynie ludowej roślina ta służyła jako lek na trądzik i trądzik. Uważano, że wywar z wilżyny w połączeniu z obfitym piciem, sprzyja usuwaniu szkodliwych i patogennych substancji z organizmu i przyczynia się do jego oczyszczenia. Zewnętrzny wywar w temperaturze pokojowej był stosowany do kąpieli z hemoroidami. Łagodzi stany zapalne, zapobiega krwawieniom i zmniejsza ból.

Na Ukrainie wywar z naczelnika (w filiżance na noc) był stosowany głównie jako środek przeczyszczający, a nalewka alkoholowa – w zakrzepowym zapaleniu żył, żylaki w ilości 3-4.5 gramów, rozcieńczone w wodzie przyjmowano doustnie. Bandaże zwilżone nalewką zastosowano do owrzodzeń troficznych.

Korzenie z pod ziemi zawierają aktywne substancje, które mają działanie przeczyszczające, moczopędne, hemostatyczne i przeciwzapalne. Są używane do hemoroidów, stanów zapalnych nerek i pęcherza moczowego, obrzęków, jako środek przeczyszczający.

 

Tą rośliną nie lecz samego siebie! Powierz leczenie pracowników służby zdrowia.

 

opracowanie: jeremiasz o.

Żródło: domena publiczna