Lukrecja gładka

Lukrecja gładka (Glycyrrhiza glabra) to wieloletnia roślina zielna z rodziny motylkowatych z grubym, wielogłowym leśnym kłączem, z którego wyrastają podziemne pędy i jeden prosty głęboko zakorzeniony, jasnożółty korzeń. Kłącza są proste lub o małym rozgałęzieniu, od 0,5- 0,8 m wysokości i do wysokości 1,5 m. Liście są na przemian parami, z 3 parami lotek pokrytych lepkimi gruczołami.

 

 

 

Kwiaty białawo-purpurowe w luźnych kwiatowych gronach, 5-8 cm średnicy. Kwitnie w lipcu – sierpniu. Nektarowy.

 

Występuje we wschodniej i południowej część Europy, Rosji, na Północnym Kaukazie, w Dagestanie, Azerbejdżanie, a także w Azji Środkowej.

Rośnie na obszarach zalewowych rzek, stepów, łąk stepowych, na piaszczystych i zasolonych glebach.

Korzenie i podziemne pędy wykopane wczesną wiosną, w marcu – kwietniu (lub jesienią wraz z początkiem więdnięcia nadziemnych części rośliny), przed zastosowaniem nowych łodyg o długości 25-40 cm, o grubości 8-12 mm, są stosowane z zewnętrznej kory. Nie ma zapachu, smak jest słodki, lekko drażniący.

Skład chemiczny

W korzeniach i kłączach znaleziono saponinę Triterpene, lukrecję (23%), kilka flawonoidów (likwitynę, likwitozid itp.), Sitosterol, skrobię, sacharozę, glukozę, mannitol, śluz, gumę, skrobię, kwas askorbinowy.

Działanie i zastosowanie

Ostatnio zainteresowanie lukrecją przez wielu naukowców znacznie wzrosło w związku z badaniem związków triterpenowych o strukturze podobnej do hormonów nadnerczy. Spośród tych związków szczególnie interesujące są kwasy lukrecjowy i glicyretowy, zawarte w podpowierzchniach lukrecji. Za granicą ich leki podobne do kortyzonu były stosowane w chorobach Addisona i innych zaburzeniach metabolizmu wody i minerałów.

Kwas glikolowy wywołuje efekt terapeutyczny korzenia lukrecji (ma słodki smak). Kwasy lukrecjowy i glicynowy działają nieco przypominając deoksykortykosteron. Flawonoidy również wyizolowane z podziemnych części lukrecji mają wszechstronny wpływ na organizm; posiadają działanie przeciwskurczowe, zmniejszają wrażliwość naczyń włosowatych i działają przeciwzapalnie. Obecność dużej ilości substancji śluzowych i dziąseł umożliwia stosowanie lukrecji jako środka przeczyszczającego i wykrztuśnego. W eksperymencie na zwierzętach wykazano, że korzenie i kłącza rośliny sprzyjają gojeniu się wrzodów żołądka, posiadają właściwości przeciwskurczowe, antycholinergiczne i antyhistaminowe. Preparaty z korzenia lukrecji stosuje się w chorobach dróg oddechowych, jako środek zmiękczający wykrztuśne, moczopędne, a także w przewlekłych zaparciach oraz w leczeniu wrzodów żołądka i dwunastnicy.

Korzeń lukrecji w medycynie tybetańskiej jest stosowany w leczeniu chorych z gruźlicą płuc, chorób układu sercowo-naczyniowego oraz jako środek przeciwzapalny.

W Bułgarii korzeń lukrecji stosuje się jako środek przeciwzapalny, moczopędny, przeczyszczający, przeciwbólowy i zapalenia dróg oddechowych. Badania kliniczne wykazały działanie lecznicze w owrzodzeniu żołądka. Bułgarscy naukowcy zauważają, że długotrwałe stosowanie lukrecji może powodować zaburzenie równowagi elektrolitowo-wodnej.

W medycynie chińskiej uważa się, że korzeń lukrecji w znaczeniu: nie jest gorszy od żeń-szenia i jest stosowany jako środek przeciwbólowy, otaczający, wykrztuśny, łagodny środek przeczyszczający. Proszek, gęsty ekstrakt, syrop są szeroko stosowane do przygotowywania tabletek, poprawy smaku mieszanek i do innych celów.

We Francji syrop korzeniowy stosuje się w leczeniu reumatyzmu, zapalenia oskrzeli i chorób zakaźnych.

W Polsce i Austrii korzeń lukrecji stosuje się w chorobach żołądka, kaszlu oraz jako środek moczopędny w postaci wywaru i soku.

Kłącza i korzenie lukrecji są oficjalne w większości krajów świata.

W medycynie ludowej korzeń lukrecji używano już od czasów starożytnych, używając go jako związku niemal we wszystkich produktach medycznych. W starożytnej Grecji – z kaszlem, astmą itp. Od czasów średniowiecza wspomina się ją we wszystkich książkach medycznych i wykazach substancji leczniczych. Abu Ali Ibn Sina zalecał korzenie lukrecji w chorobach nerek i pęcherza moczowego, zapaleniu żołądka, gorączce, chorobach płuc itp.

 

opracowanie: jeremiasz o.

Żródło: zagraniczne domeny publiczne